آرامگاه خواجه ربیع

در انتهای خیابان آیت الله عبادی یا خیابان خواجه ربیع قرار دارد. يكی از رويدادهای مهم تاريخی توس در نيمه دوم قرن اول ه.ق مهاجرت ربيع بن خثيم به خراسان، زندگی و سرانجام وفات او در نوغان بوده است.

آرامگاه خواجه ربیع

بنابر قراين تاريخی دوران اقامت خواجه ربيع در خراسان از حدود سال های 35 و 36 ه.ق آغاز گرديده و تا سال های پايانی حكومت يزيد بن معاويه ادامه داشته است كه سرانجام در سال 61 تا 63 ه.ق وفات يافته است. وی در تاريخ اسلام از جمله تابعين و از ياران صميمی ابن مسعود صحابی بزرگ پيامبر (ص) و در زمره زهاد ثمانيه و از پيشگامان تفسير و حديث نام برده شده است. می نويسند: وی در ورع و پارسايي شهره بوده و در نزد مردم مقام و منزلتی عظيم داشته است.

آرامگاه اوليه خواجه

تاريخ احداث آرامگاه اوليه خواجه ربيع مشخص نيست اما نوشته های تاريخ نويسان بيشتر معرف بنيان بنای فعلی در عصر صفوی است كه در سال 1031 ه.ق به امر شاه عباس صفوی و به دست الغ الرضوی خادم ساخته شده است. بر روی قبر ضريحی مجلل قرار گرفته و ديوارهای بقعه با كاشی كاری های معرق و ممتاز و گچ بری های زيبا تزيين گرديده است. همچنين كتيبه های خوش نقش با زمينه لاجوردی كه با خط سفيد و به قلم زيباي عليرضا عباسی خطاط معروف عصر صفوی مرقم گرديده به آن زينت بخشيده است. در بالاي يكی از اين كتيبه ها نوشته شده: قال الرضا (ع): ما حصل لی من القدوم بخراسان الزياره ربيع بن خثيم. آرامگاه وی در انتهای خيابان عبادی و يا خواجه ربيع قرار دارد.

كتيبه های خوش نقش

سر در ورودی آرامگاه خواجه ربیع

معماری داخل آرامگاه خواجه ربیع

محوطه بیرونی آرامگاه خواجه ربیع

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید